Lot balonem, praca w gazecie, wycieczka do Paryża, otwarcie swojego hotelu, wakacje w Toskanii, skok na bungee... Ile ludzi tyle marzeń. Czy warto marzyć? Dawno dawno temu przeczytałam książkę o twierdzącym tytule Warto marzyć. Pamiętam tPamiętam
ylko tytuł i lekki zarys fabuły bo miałam wtedy może 13 lat. Książka mówiła, że warto bo czasem dwoje ludzi marzy o sobie nawzajem i gdy spełniają swe marzenia (starają się poznać) stają się szczęśliwi.
Nie każde marzenie da się spełnić. Było to dla mnie bólem od dawna. Jestem realistą. Wiedziałam, że mogę mieć tylko takie marzenia, które mają szanse się spełnić. O locie na księżyc nie było mowy. Mało tego, moje marzenia mogły być jedynie takie jakie sama mogę zrealizować. Cel musiał być realny i zależy ode mnie nie od otoczenia-przy najmniej w największym stopniu ode mnie. Ograniczało to znacznie marzenia, odbierało im magiczności, spychało do worka z realnymi krokami, ale też dawało nadzieję, że na pewno się spełnią. Nie lubię rozczarowań i to była bezpieczna droga.
Pierwszym chronologicznie marzeniem było zdanie prawka, kupno auta. Udało się. Byłam szczęśliwa. Kolejnym krokiem miała być wyprowadzka z domu i studia zaoczne. Praca, życie, samodzielność i wszystko co się z tym wiąże. Czas realizacji marzenia nastał a ja stoję w miejscu. Boję się. Wiem, że spełnione marzenie może przynieść rozczarowanie, ból. Brutalne realia dorosłości o której zawsze marzyłam mogął zniszczyć radość. Czarna wizja? Jestem pesymistką, realną pesymistą, zawsze obstawiam najgorsze.
Wpytaniu o realizacje marzeń i ich konsekwencji najgorsze jest to, że nie ma dobrej odpowiedzi. Wszytsko zależy od indywidualnej tolerancji własnych porażek. Moja jest kiepska.
Nie jestem osobą, która potrafi przejść przez życie jako obserwator, przyglądając się swoim wzlotą i upadką, czekając na to co przyniesie następny dzień. Zawsze się angażoawałam, najczęściej bardzo mocno, potem cierpiałam. Pragnełam stabilizacji, takiej pewności że ten przyjaciel pozostanie na zawsze, że mimo iż wiele rzeczy w życiu się zmieni przyjaciel pozostanie niezmienny. Wielu było takich przyjaciół... Nie dało to mi nauczki, naiwnie wierzyłam, że ten do którego się już przyzwyczaiłam będzie i będzie. Tej stabilizacji zabrakło a jej brak przyniósł depresję. Kto w ogóle posiada jakąs stabilizacje? Taka przewidywalność kojarzy mi się z małym miastem gdzie ludzie żyją wolniej. Przecież ci, którzy wpadli w wir kariery w wielkim mieście walczą o wszystko, nie ma stabilności. Czas ucieka przez palce, wciąż jest go zamało. To tak w skrócie. Coś w tym jest. Mieszkam w małym mieście, mam pracę, którą mogłabym mieć do emerytury ale ta praca mnie nie zadowala. Niesie to konieczność zmian, przeprowadzki, kompletnej destabilizacji, która coraz bardziej mnie przeraża.
